พื้นที่โฆษณา

เกิดมาเป็นมนุษย์นี้ ย่อมปรารถนาสิ่งที่ประณีต สวยงาม สิ่งที่ชื่นใจ และเป็นมงคลมาประกอบชีวิตให้ประณีตสวยงาม เกิดความภาคภูมิใจ และมีความสุข การตั้งชื่อให้มนุษย์นี้ จึงต้องการคำที่ประณีต ไพเราะ เหมาะสมตามยุคสมัย และมีความหมายที่ดีสิงอยู่ในตัวคนนั้นตลอดไป มงคลนามจึงเป็นสิ่งปรารถนาของทุกคน

ชื่อนามนั้นเป็นสิ่งแทนตัวของเราไปตลอดชีวิต มีอิทธิพลต่อเจ้าของชื่ออย่างเหลือเชื่อ ยกตัวอย่างให้ฟังสักเรื่องหนึ่ง คือ พ.ต.อ. พระกล้ากลางสมร อธิบดีกรมราชทัณฑ์ในอดีตนั้นท่านเคยเป็นผู้ว่าราชการจังหวัด มือปราบปรามคนสำคัญ โจรผู้ร้ายกลัวกันเป็นหนูกลัวแมว คราวหนึ่งสมเด็จพระธีรญาณมุนี(สนิท เขมารี) ท่านถามว่า “เวลาออกไปยิงกับผู้ร้ายนี่ไม่กลัวมั่งหรือ” พระกล้ากลางสมรก็ตอบพระอย่างสัตย์จริงว่า “กลัวซี่ครับ ไม่กลัวตายมีหรือคน” แล้วท่านก็บอกความในใจต่อไปว่า “แต่เราต้องทำใจให้กล้าหาญเพราะพระเจ้าอยู่หัวพระราชทานนามว่า พระกล้ากลางสมร จะขี้ขลาดได้อย่างไรเล่าครับ” นามพระราชทานอันเรียกว่า “พระราชทินนาม” นี้จึงย้อมใจคนให้เป็นไปตามนั้น ทำให้มีความสำนึกอยู่เสมอว่า ต้องรักษาเกียรติยศนามพระราชทานนี้ไว้ด้วยชีวิตที่เดียว ดังนี้เป็นต้น

บางคนอาจยึดหลักการทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว โดยไม่ได้คำนึงถึงความสำคัญของชื่อที่ดี จึงขอชี้แจ้งว่าเรื่องการตั้งชื่อให้เป็นมงคลนามตามตำรามหาทักษานี้ ไม่ขัดกับหลักกรรมทางพระพุทธศาสนาเลย คนที่ทำดีจึงจะได้ดีนั้นแน่นอนไม่มีใครโต้แย้งได้เลย แต่เรื่องการตั้งชื่อให้เป็นมงคลนามนั้น เป็นเรื่องของการหาสิ่งเสริมหลักการทำดีให้ได้ดีนั้น ได้ผลโดยสมบูรณ์ขึ้น จะขอยกตัวอย่างเช่น นายช้างกับนายหมา สองคนเกิดมาปีเดียวเดือนเดียวกัน เรียนหนังสือด้วยกัน สำเร็จการศึกษาพร้อมกัน เข้างานพร้อมกัน ต่อมา ในบั้นปลายชีวิต นายช้างได้เป็นพระยารามณรงค์สงครามผู้ว่าราชการเมือง แต่นายหมายังคงเป็นปลัดอำเภออยู่จนปลดเกษียณอายุราชการไปพร้อมกัน ในจังหวัดเดียวกัน โดยนายหมาเป็นลูกน้องของนายช้าง วันหนึ่งเขาทั้งสองได้พบกันอย่างเพื่อนฝูงเพราะต่างก็ปลดชราแล้วเหมือนกัน นายหมพูดว่า “คุณโชคดีกว่าผมเยอะ คุณเป็นถึงเจ้าเมือง แต่ผมเป็นแค่ปลัดอำเภอ นี่แหละเขาว่าแข่งเรือแข่งพายแข่งได้ แต่แข่งบุญวาสนาแข่งกันยาก” พระยารามณรงค์สงครามตอบเพื่อนว่า “เฮ้ยมันไม่ใช่โชคโว้ย มันอยู่ที่ชื่อ ก็กูชื่อช้างกูก็ต้องเป็นใหญ่ให้สมชื่อซีวะ แล้วมึงชื่อหมา ใครเค้าจะตั้งให้หมาเป็นเจ้าเมืองล่ะ” ชื่อว่าหมานั้นมันกดอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ ที่ท่านว่าจิตใต้สำนึกอยู่ตลอดเวลาทุกนาทีว่าเราคือนายหมาน้อยธรรมดา แต่ชื่อช้างนั้นมันดันอยู่ในจิตสำนึกว่ากูคือช้างต้องใหญ่ นี่คือหลักจิตวิทยา แต่หลักของการตั้งนามให้เป็นมงคลนามนั้น ท่านค้นลึกลงไปว่านายช้างนั้นเกิดวันศุกร์ อักษร ช. ช้างนั้นคือ ศรี นายช้างมีดาวจันทร์เป็นเดชอยู่ราศีกรกฎ มีศักดิ์เป็นมหาจักรด้วย นายช้างจึงเจริญรุ่งเรืองเพราะมีชื่อถูกโฉลกกับดวงชะตา แต่นายหมานั้น อักษร ม. ม้า คือพฤหัสบดีเป็นกาลกินีของคนเกิดวันพุธกลางคืน ชื่อของเขานั้นไม่ส่งเสริมชะตาขอาเลย ก็พาตัวไปเรื่อยๆเท่านั้น ถึงจะซื่อสัตย์สุจริตก็ช่วยอะไรไม่ได้ ถึงต่อมาเขาจะเปลี่ยนชื่อเป็นนายบุญมา ก็คงสภาพเดิมนั้นเอง เพราะอักษร บ.และ ม. นั้นเป็นกาลกินีอยู่เหมือนเดิม เขาเปลี่ยนชื่อเองโดยไม่ปรึกษาผู้รู้ เพราะเขาถือว่า “ ทำดีได้ดี ” แต่เขากลับไม่เจริญรุ่งเรืองในราชการ ดีของเขาที่ได้รับอยู่คือความบริสุทธิ์ผุดผ่องในหน้าที่ราชการ ไม่มีใครนินทาว่าร้ายเลย มีแต่ชมจากความซื่อสัตย์สุจริตของเขา หากผู้ที่ทำความดีเป็นพื้นฐานอยู่แล้ว และมีนามอันเป็นสิริมงคลแก่ดวงชะตาเสริมเข้าไป ชีวิตของเขาก็จะพบแต่ความเจริญรุ่งเรืองเหมือนนายช้างนั่นเอง

ในชีวิตประจำวันของเรา ใช้ชื่อเล่นกันมากกว่าชื่อจริงเสียอีก ชื่อเล่นของเราถือเป็นสิ่งแทนตัวเรา สถิตอยู่ในตัวเรา และใช้กันอยู่ทุกๆวัน ทุกๆเวลา การตั้งชื่อเล่น จึงควรตั้งตามวิธีการที่ถูกต้องเช่นเดียวกับชื่อจริง

ชื่อเล่นนั้นสำคัญไฉน ต้องถามใจคุณผู้อ่านทุกท่านแล้วล่ะค่ะ